Daar stond ik,

No comments

Daar stond ik,

Daar stond ik, op de stoep van het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis. Een kaal hoofd vol vraagtekens, onzeker over mijn lijf en uiterlijk, en uitgeput door de chemobehandelingen. Letterlijk en figuurlijk in de kou. ‘We zien u over een half jaar terug’.

Thuis gekomen probeerde ik een nieuw levensritme te vinden, mijn nieuwe uiterlijk en mijn kwetsbare ‘ik’ te accepteren. De vrouw die ik was, was verdwenen. Ik wist dat, maar mijn omgeving nog niet. Goedbedoelde opmerkingen kwamen verkeerd binnen. Cynisme was mijn overlevingsstrategie. Maar ik wilde niet overleven, ik wilde leven.

Omdat ik zag dat het zo niet ging maakte ik een stappenplan voor mezelf en vroeg vrienden en bekenden mij te ondersteunen. Voor het eerst in mijn leven vroeg ik om hulp.

De fysieke behandeling begon met de dag van de diagnose en bestond uit biopten, puncties, MRI-scans, operatie, maandenlange chemo, bestralingen, kaal worden en heel veel vragen. 

Die periode was ik heel ‘goed’ doorgekomen want ondanks alle ingrepen en invasies in mijn lichaam bleven week op week mijn bloedwaardes perfect, herstelde mijn operatiewonden boven verwachting en ging mijn huid niet stuk door de bestralingen.

Hoe dat kon? Ik gebruikte dagelijks homeopathische middelen waardoor mijn lichaam, ondanks alle ingrepen, in balans bleef. 

Maar na die dag met de zin ‘We zien u over een half jaar terug’ stopte ik met het innemen van mijn homeopathische middelen en dacht ik dat ik weer beter was en weer aan de slag kon gaan in mijn praktijk. 

Ik knokte mij bijna een jaar lang door de dagen heen. Je kan het doorzettingsvermogen noemen maar het was meer eigenwijsheid en onwetendheid. Dat jaar had ik drie longontstekingen, bezocht ik drie keer de kaakchirurg om kiezen die het door de chemo hadden begeven eruit te laten halen, had ik allerlei onverklaarbare grote ontstekingen, vreemde waardes in mijn bloed en was ik van het een op het andere moment zo moe dat ik mijn ene been niet voor het andere kreeg. De lijst is nog langer, maar die zal ik je besparen.

Dit kon zo niet doorgaan. Was ik nu de enige waarbij al die bijwerkingen, die volgens de oncologen bijna nooit voorkwamen optraden? Ik ging op onderzoek uit en zocht eindelijk contact met lotgenoten. En wat bleek? Ik was helemaal de enige niet. Mijn levensmotto ‘ik kan het zelf wel’ gooide ik overboord. Wat een opluchting! 

Stap voor stap pakte ik mijn dagen weer op, nam mijn homeopathische middelen weer in en begon mij een weg te banen door het woud van allerlei therapieën . Ik surfte op het wereldwijde web, dat was nog geen sinecure. Hoe moest ik mijn weg vinden in dit ondoordringbare oerwoud zonder een TomTom? Het resulteerde in een overvolle agenda. Oncologische oedeemtherapie, oncologisch fysiozwemmen, gesprekken met een oncologisch psycholoog, oncologische fysiotherapie, haptonomie etc. Na een half jaar hield ik het voor gezien, dit was gekkenwerk!

‘Stop met de vorm en ga terug naar de essentie’ was het advies dat ik van een vriendin en collega homeopaat kreeg. Al 25 jaar had ik vele cliënten als klassiek homeopaat ondersteund tijdens hun hele borstkanker-proces. 

Ik las al mijn oude causuistiek nog eens door en wist wat mij te doen stond. Dit is wat ik wil, hier word ik blij van, dit is wat ik kan. 

Het duurde nog wel een paar maanden voordat ik dit ook naar de buitenwereld toe durfde te communiceren. Waarom die angst? 

Dit kwam door een opmerking van iemand die mij heel na staat en ook weer goedbedoeld was. ‘Jij gaat toch niet je verdere leven in dit borstkankerverhaal blijven hangen, zoals ik heel veel vrouwen zie doen?’

Nu zeg ik volmondig, ‘Nee, ik blijf hier helemaal niet in hangen, ik ga mij als lotgenote, ervaringsdeskundige, homeopaat en met al mijn kennis, gelittekend en wel inzetten.’

Dit hebben sterke vrouwen nodig. van overleven naar leven en opnieuw in je kracht te gaan staan. Bewust van eigen kunnen, bewust van eigen grenzen en kwetsbaarheid, bewust kiezen voor en investeren in jezelf.

Waar ik van hou? 

Van mijn Lief en manzonen, mijn ‘schone dochters’ en kleinkinderen.

Ik hou van gesprekken met diepgang, gezellig eten met vrienden. Van de sauna, zwemmen, zon en strand, lachen en humor.

Wat anderen over mij zeggen:

Nicolien heeft een gave om indringende vragen heel vriendelijk te opperen

Met Nicolien is het nooit saai

Zij is altijd en overal zichzelf en daarom vertrouw ik haar

hansDaar stond ik,

Leave a Reply